Ne kusursuz insan ara, ne de insanda kusur

Günün birinde yolu bir dergâha düsen kendi halinde bir adam, dergâhta, bir Mevlevi ile bir Bektaşi''nin sohbet ettiklerini görünce yanlarına yaklaşır. Kendini tanıtır ve dergâhı merak ettiğini, nasıl zikir edildiğini izlemek için geldiğini söyler.

Erenler başlar adama çeşitli nasihatlerde bulunmaya, her biri kendi yolunu mümkün olan en tatlı dille anlatmaya çalışır.

Adam bir yandan onları dinlerken, bir yandan da gözleri onların giysilerine takılır.

Mevlevi'nin giydiği kıyafette kollar o kadar geniş ve uzundur ki hem içine üç kişinin birden kolu sığabilir, hem de uzun olduğu için yalnızca kolları değil, elleri de kapatmaktadır.

Bektaşinin kıyafetinde ise tam tersi bir durum vardır.

Elbisenin kolu daracıktır, neredeyse tene yapışmıştır; üstelik kısa olduğu için, eller ta bileklere kadar açıktır.

Bu duruma hayret eden adam, sebebini öğrenmek ister.

Büyük merakla, önce Mevlevi'ye sorar:

"Pirim, kıyafetinizin kolları neden o kadar geniş ve uzun; bunun özel bir sebebi var mı?"

Mevlevi hiç beklemediği bu soru karşısında oldukça şaşırır.

İki kolunu da biraz yukarıya kaldırır, sonra ellerini birleştirerek kollarını daire sekline getirir ve şöyle der:

"Evet, özel bir sebebi vardır. Çünkü biz insanların günahlarını, ayıplarını, kusurlarını örteriz. Başkaları görmesin diye üzerini kapatırız."

Yanıttan oldukça hoşnut olan adam ayni merakla bu kez Bektaşi''ye döner:

"Peki ya siz, pirim? Sizin kıyafetinizin kolları neden bu kadar dar ve kısa?

Siz insanların günahları ve ayıplarını örtmez misiniz?"

Bektaşi kendi kollarına bakar, birkaç saniyelik bir dalgınlıktan sonra gülümser ve adama bakarak şöyle der:

"Biz mi? Bizim geniş kıyafetlere ihtiyacımız yoktur.

Çünkü biz insanların günahlarını ve kusurlarını görmeyiz."

Gerçek Tedbir Budur

İstanbul'un Vefa semtine adı verilen Şeyh Vefa, Fatih devrinin büyük alimlerinden ve evliyasındandı. Akşemseddin, Molla Gürani gibi devrin manevi önderlerinden biriydi. Bu büyük zatın oyun yaşlarındaki bir oğlu kötü bir alışkanlık edinmişti. Ucuna çivi çakılmış bir sopa ile o devirde evlere içme suyu taşıyan sakaların kırbalarını deliyordu. Evcil hayvan derisinden yapılmış su tulumu demek olan kırba, sivri bir madde ile dokunuldu mu kolayca delinecek bir nesneydi. Şeyh Vefa'nın oğlu da bunu yapıyordu. Sakalar, "Bir din ulusunun oğludur, çok sürmez geçer" diye bir müddet dayandılarsa da baktılar vazgeçeceği falan yok, Şeyh Vefa'ya şikayet ettiler. Vefa Hazretleri olanları duyunca hayretler içinde kaldı. Nasıl olur da bunca dikkat ve özenle yetiştirilen, haram lokmadan uzak tutulan bir çocuk böyle bir şey yapardı? Şeyh Vefa sakalara, "Tamam" dedi. Konu anlaşıldı, gereken yapılacak, sizin de zararınız ödenecektir.

Önce kendinden işe başladı. "Acaba ben bu çocuğa yanlışlıkla da olsa haram yedirdim mi?" diye düşündü. Bir şey bulamadı. Hanımına sordu; "Sen bu çocuğa hamileyken veya süt verirken haram bir şey yedin mi, çok iyi düşün, bana bildir, yoksa oğlanın sonu kötü" dedi. Hanım düşündü, taşındı, rüyaya yattı, nihayet bir olay hatırladı. Oğlana hamileyken oturmağa gittiği bir komşu evinde, masadaki bir tabakta portakallar varmış. Görünce canı çekmiş ama istemeye de utanmış. Ev sahibi hanım bulundukları odadan dışarı çıktıkça yakasındaki iğneyi portakallara batırıp sularını içmiş. Bunu şeyhe anlattı. Şeyh Vefa "Aman hatun hiç vakit geçirmeden o komşuya git, olanı biteni dosdoğru anlat ve helallik dile" diye tenbihledi. Kendi de sakaları çağırdı, kimin kaç tane kırbası delinmişse hepsinin parasını ödedi ve haklarını helal ettirdi. Oğlana olayın başından sonuna kadar bir şey denmedi. Hakkında böyle şikayet var, bir daha yaparsan asarız, keseriz yollu tehdit edilmedi. Ama çocuk bir daha çivili sopa ile kırbaları delmedi 

Kavak Ağacı ile Kabak

Ulu bir kavak ağacının yanında bir kabak filizi boy göstermiş. Bahar ilerledikçe bitki kavak ağacına sarılarak yükselmeye başlamış. Yağmurların ve güneşin etkisiyle müthiş bir hızla büyümüş ve neredeyse kavak ağacı ile aynı boya gelmiş. Bir gün dayanamayıp sormuş kavağa:

-Sen kaç ayda bu hale geldin ağaç?

-On yılda, demiş kavak.

-On yılda mı? Diye gülmüş ve çiçeklerini sallamış kabak.

-Ben neredeyse iki ayda seninle aynı boya geldim bak!

-Doğru, demiş kavak.

Günler günleri kovalamış ve sonbaharın ilk rüzgârları başladığında kabak üşümeye sonra yapraklarını düşürmeye, soğuklar arttıkça da aşağıya doğru inmeye başlamış. Sormuş endişeyle kavağa:

-Neler oluyor bana ağaç?

-Ölüyorsun, demiş kavak.

-Niçin?

-Benim on yılda geldiğim yere, iki ayda gelmeye çalıştığın için.

Ders: Çalışmadan emek harcamadan gelinen nokta başarı sayılmaz.

Kolay kazanılan, kolay kaybedilir. Her işte alın teri ve emek şarttır.

Gurura Karşı İlaç

Halife Hz. Ömer bir gün kırbasını (su tulumu su kabı) sırtına yüklenmiş Medine'nin en kalabalık sokaklarında dolaşıyordu. Babasının sırtında kırba ile dolaştığı oğlu Abdullah'ın da gözüne ilişti ve kendisine yetişip sordu:

- Baba sen ne yapıyorsun koskoca halife sırtında kırba taşır mı taşıtacak kimse mi bulamadın?

- Oğlum bunu taşıtacak adam bulamadığım için veya

başka bir mecburiyet dolayısıyla taşıyor değilim. Nefsime gurur gelir gibi oldu kendimi beğenir gibi oldum sırf onu küçültmek için bu yola başvurdum.

Fatih Sultan Mehmet'i Fethe Götüren Prensipler

·        Ömrün uzun olsun istersen hiç kimseye kızma, eziyet etme.

·        Hiç kimsenin nimetine (elindekine) haset etme, hasedi terk et.

·        Akıllı isen, yola yalnız çıkma, kendine tecrübeli bir arkadaş bul.

·        Kendini hiçbir zaman başkalarına methetme, mütevazı ol.

·        Gözünü haramdan sakın, harama bakma, bu hal insanın gafletini artırır.

·        Hiç kimsenin kalbini kırma, gönlünü yıkma "yıkma elin kalbini, sen de yıkılırsın."

·        Edepli, ahlâklı, mütevazı ve cömert ol. Bil ki cömerdin dostu çok olur.

·        Çok uyuma, gecenin bir kısmında uyanık ol. Çok uyku rızkı daraltır.

·        İlme âşık ol, Kuran-ı çok oku, çünkü “çare Kuran’dır, gayrisi yalandır”.

·        Yalnız olarak bir evde yatmaktan sakın, “yalnızlık Allah’a mahsustur”

  Gerçeği Öğrendim Bir Gün…                                                   
                                                                       
  Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.                     
  Işığı gördüm, korktum.                                   
  Ağladım.                                                         
                                                                       
  Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.                     
  Karanlığı gördüm, korktum.                                 
  Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...       
  Ağladım.                                                         
                                                                       
  Yaşamayı öğrendim.                                           
  Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;       
  aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu   
  öğrendim.                                            
                                                                  
  Zamanı öğrendim.                                               
  Yarıştım onunla...                                             
  Zamanla yarışılmayacağını,                               
  zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...         
                                                                       
  İnsanı öğrendim.                                             
  Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...     
  Sonra da her insanin içinde                                       
  iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.                 
                                                                       
  Sevmeyi öğrendim.                                               
  Sonra güvenmeyi...                                                 
  Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,             
  sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu           
  öğrendim.               

Beyaz Ekmek Yasaklanmalıdır
       
Meclis ve hükümet bembeyaz undan yapılan ekmeği yasaklasa, halka kepekli tabiî/doğal esmer ekmek yedirse ne olur biliyor musunuz? Sayayım:

1. Hastalıklar kısa zamanda yüzde 50 azalır. Daha sonra bu azalma yüzde 75 olur.

2. Hastahanelerdeki izdiham (yoğunluk, yığılma) ortadan kalkar.

3. İlaç tüketimi en az yüzde 50 azalır. Bu azalma zamanla yüzde 75 olur.

4. Doktorların müşterisi (hastası mı deseydim?) yüzde 50 azalır.

5. Halk daha sağlıklı olur.

6. İnsanlar zindeleşir, yüzlerine renk gelir.

7. Sosyal sigortalar nefes alır, bütçeleri denkleşir.

8. Devletin sağlık masrafları yüzde 50 düşer.

9. Üretim artar.

Niçin mi?

Avucunuzu Açmayı Denediniz mi ?
 
       Asya'da maymun yakalamak için kullanılan bir çeşit tuzak vardır. Bir Hindistan cevizi oyulur ve iple bir ağaca veya yerdeki bir kazığa bağlanır. Hindistan cevizinin altına ince bir yarık açılır ve oradan içine tatlı bir yiyecek konur. Bu yarık sadece maymunun elini açıkken sokacağı büyüklüktedir. Yumruk yaptığında elini dışarı çıkaramaz. Maymun tatlının kokusunu alır, yiyeceği yakalamak için elini içeri sokar, ama yiyecek elindeyken elini dışarı çıkarması olanaksızdır. Sıkıca yumruk yapılmış el, bu yarıktan dışarı çıkmaz. Avcılar geldiğinde maymun çılgına döner, ama kaçamaz.  Aslında bu maymunu tutsak eden hiçbir şey yoktur.  Onu sadece, kendi bağımlılığının gücü tutsak etmiştir. Yapması gereken tek şey, elini açıp yiyeceği bırakmaktır. Ama zihninde açgözlülüğü o kadar güçlüdür ki bu tuzaktan kurtulan maymun çok nadir görülür.

      Bizleri de tuzağa düşüren ve orada kalmamıza neden olan şey, arzularımız ve zihnimizde onlara bağımlı oluşumuzdur. Tüm yapmamız gereken; elimizi açıp benliğimizi, bağımlı olduğumuz şeyleri serbest bırakmak ve dolayısıyla özgür olmaktır!

      Bu örnekle benzeştirirsek;  ben, sahip olduğumuzu düşündüğümüz her şeyin bizim için birer tuzak olduğunu fark etmediğimizi düşünüyorum: